Reduta Ordona – streszczenie i opracowanie

Reduta Ordona Adama Mickiewicza to utwór opatrzony podtytułem Opowiadanie adiutanta. Jest to relacja jednego z obrońców Warszawy z 1831 roku, który brał udział w ostatnim etapie powstania listopadowego.

Narrator, będący adiutantem, opisuje wydarzenia z perspektywy czasu, wspominając, jak obserwował pole bitwy, stojąc na dziale. Z jego opowieści wynika, że naprzeciwko, w stronę reduty Ordona, nadciągał oddział rosyjski wyposażony w 200 armat. W obronie reduty stało zaledwie 6 polskich dział. Pomimo zaciekłej obrony, Polacy stopniowo tracili pozycje, a Rosjanie zbliżali się do ostatecznego zdobycia reduty.

Po zniszczeniu ostatniej polskiej armaty, obrońcy zaczęli używać broni ręcznej, jednak ostatecznie, mimo bohaterskiego oporu, Rosjanie przełamali obronę. W chwili, gdy adiutant nie mógł już patrzeć na walkę przez łzy, jego generał obserwował sytuację przez lunetę, którą opierał na ramieniu adiutanta. Generał ogłosił, że reduta została stracona.

Generał, mówiąc, że młody wzrok jest lepszy od szkieł, poprosił adiutanta, by wypatrzył na wale samego Ordona. Wkrótce adiutant dostrzegł, jak dowódca reduty, w akcie desperacji, z zapalonym lontem („palną świecą”) skacze w dół, do lochów z prochem, wysadzając w powietrze cały szaniec. Ordon zginął, ale jego heroiczny czyn sprawił, że śmierć poniosły zarówno polskie wojska, jak i szturmujący Rosjanie.

Na koniec adiutant, z wielką czcią, stwierdza, że Ordon stał się patronem szańców, a jego czyn można porównać do boskiego zniszczenia niegodziwego świata w dniu ostatecznym.